ZO KOMT DE OORLOG WEL DICHTBIJ

jul 31, 2015 geen reacties

Ik ben op vakantie met mijn vriendin. Wandeltocht in de Pyreneeën. Ver weg. Maar we willen natuurlijk altijd dicht bij onze vrienden zijn. Die van Facebook voorop. Maar ook die van de tweede categorie, die geen interesse in Facebook tonen.

Vrienden zouden zich zorgen kunnen maken over onze onderneming. Vakanties naar Tunesië en Griekenland gelden tegenwoordig als risicovol, maar de Pyreneeën zijn zeker niet te onderschatten. Daar zijn geheime trainingskampen van Baskische terreurgroepen. Vrienden hebben dus recht op informatie en zekerheid.

Ik heb daarom een blog geopend op de website: waar loop jij nu. Punt NL geloof ik. Maar dat maakt niet zo uit. We zijn wel te vinden via google. Ook voor die terreurorganisaties trouwens en dat maakt ons weer erg kwetsbaar in de Pyreneeën. Maar dat is dan een extra reden voor vrienden om ons te volgen op de blog.

Zo is het cirkeltje altijd rond.

Bij zo’n wandeling kun je een pluspakket nemen. Dan heb je een geo-systeem waarbij geselecteerde vrienden per uur toegang hebben tot waar je bent. Ook als zij niet inloggen, krijgen zij elk uur een melding op hun mobiele telefoon waar je bent. En ’s nachts worden zij geïnformeerd of je tent al die tijd op dezelfde plek blijft staan. Het zal maar gebeuren dat je gegijzeld wordt en je opeens je spullen moet inpakken en verkassen naar zo’n geheim trainingskamp van die Baskische terroristen. Zonder dat iemand van je vrienden dat weet!

Als zij met hun password inloggen op de website, kunnen zij meteen op de kaart zien waar we zijn. We hebben voorafgaand aan ons vertrek namelijk een chip laten plaatsen in ons rechteroor. Het is wel zichtbaar zo’n geel ding en we hadden op Schiphol wat lastige vragen van de veiligheidsdiensten. Maar we konden al snel doorlopen. De website waar loop jij nu kenden zij en onze gele oormerken begrepen ze daarom meteen. Er lopen tegenwoordig duizenden wandelaars zo rond door allerhande berggebieden wereldwijd. En terecht natuurlijk.

In de Pyreneeën ging het allemaal gesmeerd. We liepen nooit verkeerd. Dat kwam ook omdat een paar directe familieleden en échte vrienden een premium lidmaatschap hadden afgesloten bij de blog. Dan vliegt er een drone mee op de wandelroute. Dat zijn drones die het Amerikaanse leger heeft afgestoten. De onze zal ergens in het Midden-Oosten hebben gevlogen. Er stond op: “Fuck you assholes.” Dat konden we zelfs vanaf de grond zien, zo laag vloog dat ding. We hebben voor het gemak maar aangenomen dat de tekst niet door onze premium vrienden was aangebracht maar daadwerkelijk door Amerikaanse mariniers, en bedoeld voor islamitische terroristen. Ergens in het Midden-Oosten had het ding wel een paar kogelgaten opgelopen, maar verder functioneerde het nog uitstekend.

Voordeel was wel: je hebt als wandelaar geen kaart meer nodig. Je kunt gewoon achter de drone aan lopen. De premium vrienden konden van minuut tot minuut mee kijken via de speciale ruimte op de blog. Zo konden zij in de gaten houden of wij wel de goede route liepen. Mochten wij verkeerd lopen, dan konden zij via een speciale gratis app de alarmdiensten inschakelen. Geen hond die ons daadwerkelijk had gevolgd. Dat was dan wel een teleurstelling. Maar dat hoorden we pas achteraf.

Het vervelende was ook dat de drone-service nog niet helemaal geoptimaliseerd was. De Pyreneeën zijn bekend om hun hoge ijzergehalte. Daar sloeg de drone van op hol. Het toestel crashte op ons wandelpad waarbij wij nog net op tijd konden wegspringen. Het enige wat nog zichtbaar was van de drone, was de tekst: “Fuck you assholes”. Dat vonden we wel humoristisch: dat ding was eindeloos beschoten door opstandelingen van wat voor oorlog dan ook, maar het hoge ijzergehalte van de Pyreneeën haalde het ding uiteindelijk zonder verdere oorlogshandelingen naar beneden.

Omdat we blind vertrouwden op onze drone die onze premium vrienden ons min of meer cadeau hadden gedaan, hadden we geen enkele kaart meegenomen en zelfs onze telefoons thuis gelaten. We dachten dat het nemen van selfies volstrekt overbodig zou zijn als we toch gefilmd zouden worden door een drone van het Amerikaanse leger.

Nu waren we niet alleen verstoken van onze digitale cameraploeg, maar ook van een gedegen routeplanner. We doolden dagen rond over bergkammen, aten wat Moeder Natuur ons schonk aan vruchten en groenten. Tenslotte volgden we op goed geluk een kudde geiten. Gelukkig troffen we een herder die ons aanvankelijk bijna wilde neerschieten vanwege vermeende diefstal van vee. Maar toen we de gecrashte drone van het Amerikaanse leger lieten zien, begreep hij onmiddellijk alles.

Hij zei: zo komt de oorlog wel dichtbij ja.

U bent niet de eersten die op deze manier de weg kwijtraken hier.

Mensen

About the author

Floris Bijlsma (1973). Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub'dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003); Iedereen heeft wel wat (2010); Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012); In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013); India Nu, artikelen 2000-2015, Landelijke India Werkgroep (2016); Made in... De Bilt, artikelen voor de Biltse krant De Vierklank 2013-2014 (2016).
nog geen reacties op “ZO KOMT DE OORLOG WEL DICHTBIJ”

reageer