Oeganda 8: BETERE WEG? NEE, BEDANKT!

jan 01, 2016 geen reacties

Al jaren rijdt er geen trein meer door Oeganda. Alles gaat over de weg. Tussen steden zijn de wegen meestal van asfalt en in redelijke tot goede staat. Onder leiding van Chinese ingenieurs werken groepen Oegandese mannen aan herstel van slechte wegdelen. Dat herstel is nooit van lange duur omdat de kwaliteit van het nieuwe asfalt matig is. Zware vrachtwagens rijden al gauw scheuren en gaten in het nieuwe asfalt. Meningen verschillen over wie schuld heeft aan die matige verbeteringen: de overheid die kiest voor een goedkope verbetering van relatief dun asfalt, of de Chinese bedrijven die hun werk niet goed doen. De grote wegen zijn misschien niet allemaal even duurzaam, maar ze zijn tenminste wel van asfalt.

Dat is anders op secundaire wegen in dichtbevolkte gebieden en op hoofdwegen door dunner bevolkte gebieden. Daar zijn wegen in het gunstigste geval van gravel. Anders zijn het wegen van roodbruine aarde waar in het regenseizoen geulen en kuilen in komen die laat of nooit hersteld worden. Geoefende chauffeurs zijn nodig om een juiste balans te vinden tussen doorrijden, bijsturen en afremmen voor serieuze hindernissen die nooit vooraf worden aangekondigd.

Juist in afgelegen gebieden zijn hulpverleningsorganisaties actief die niet aan de Oegandese overheid zijn verbonden, vaak uit het buitenland. Zij financieren onderwijs, gezondheidszorg en dergelijke. Zij willen graag betere wegen in de afgelegen gebieden zodat zij hun werk beter kunnen doen. Zij moeten daarvoor bij de regionale bestuurders een aanvraag indienen, zelfs als zij de kosten voor verbeteringen aan de wegen volledig op zich te nemen.

Maar bestuur is handel. Wie bestuurlijke macht heeft, weegt primair af waaraan hij het meeste geld kan verdienen tijdens zijn ambtstermijn. De bestuurders hebben er beperkt belang bij als hulpverleningsorganisaties wegen verbeteren ten gunste van hulp aan de lokale bevolking. Want die bestuurders strijken daar nauwelijks wat aan op. De hulpverleningsorganisaties zijn namelijk maar in beperkte mate bereid smeergeld te betalen. De bestuurders kunnen daarom veel meer geld verdienen als zij in het parlement kunnen aantonen hoe slecht hun lokale infrastructuur is. Het parlement stemt doorgaans in met flinke budgetten om de afgelegen gebieden verder te ontwikkelen. Van die overheidsbudgetten verdwijnt zo’n 75% in de zakken van lokale bestuurders en wordt de rest gestoken in kleinschalige verbeteringen aan het wegennet.

Daarom wijzen bestuurders het aanbod van buitenlandse hulpverleningsorganisaties om de regionale wegen te verbeteren, af: “Nee bedankt. We lossen het zelf wel op.”

 

613

 

115

 

 

 

Mensen

About the author

Floris Bijlsma (1973). Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub'dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003); Iedereen heeft wel wat (2010); Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012); In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013); India Nu, artikelen 2000-2015, Landelijke India Werkgroep (2016); Made in... De Bilt, artikelen voor de Biltse krant De Vierklank 2013-2014 (2016).
nog geen reacties op “Oeganda 8: BETERE WEG? NEE, BEDANKT!”

reageer