GEEN HOND THUIS IN ALPHEN

aug 07, 2015 geen reacties

Natuurlijk zijn er geen menselijke slachtoffers gevallen. In Alphen wil je niet dood gevonden worden, dus woont er niemand. Dat is ook de reden dat bij de psychotische moordpartij van Tristan van der Vlis enkele jaren geleden uiteindelijk ‘maar’ zes slachtoffers gevallen zijn. Het waren er veel meer geweest als hij in welke andere plaats dan ook had toegeslagen.

Toch pakt de NOS tegen beter weten in groots uit met het nieuws dat een paar hijskranen en een nieuw brugdeel op wat woonhuizen zijn neergekomen in hartje Alphen. Een live-uitzending met onder andere koningshuiscorrespondente Kysia Hekster. Zij was waarschijnlijk de enige van de NOS-verslaggevers die in deze komkommertijd geen verlof had want-met-de-oranjes-weet-je-het-maar-nooit. Zij kon haar lachen dan ook nauwelijks inhouden toen gaandeweg de live-uitzending duidelijk werd dat ondanks het grove geschut dat was ingezet om Alphen voorgoed van de kaart te vegen, er geen gewonden waren gevallen.

Helaas voor de journalisten, alles viel mee. Zelfs bij een auto-ongeluk eerder die dag in Friesland vielen meer slachtoffers.

Is er dan echt niets te melden dan puinschade, stofwolken en gillende mensen die het zagen gebeuren?

Ja, toch!

Kysia Hekster dacht al die tijd weemoedig terug aan haar tijd als correspondente in Rusland. Als daar wat aan de knikker is, is het tenminste echt. Overval op een school in Beslan, aanslag op de metro in Moskou, passagiersvliegtuig neergeschoten boven Oekraïne: zonder uitzondering vele tientallen, zo niet honderden doden. En als de Russische veiligheidsdiensten ingrijpen, staat dat garant voor een minstens twee keer zo hoog aantal dodelijke slachtoffers. Daar gebeurt nog eens wat.

Het grote nieuws in Nederland betreft een paar hijskranen die in het centrum van een lullig stadje vallen waar geen hond wil wonen en waar dus geen slachtoffers vallen, ook al gooi je er als oefening een atoombom op ter gelegenheid van de 70ste verjaardag van “Hiroshima” een paar dagen later. Hoe treurig kan je journalistieke carrière verlopen. Tijdens de live-uitzending zie je Kysia dan ook driftig alle social media afspeuren of er toch iets heftigs is te melden. En zo niet: hoe ga je dat zonder gezichtsverlies vertellen als de hoop op tenminste één dodelijk slachtoffer van je afdruipt.

Kysia Hekster wordt op haar wenken bediend. In een van de panden zou zich de hond van een huiseigenaar ophouden. Speurdiensten – nog maar net terug uit de Nepal na de verwoestende aardbeving daar – hebben de hond getraceerd en zijn met hem in gesprek. Maar de hond heeft het niet gered. Kysia kan gerust ademhalen. In elk geval één dodelijk slachtoffer.

Over dieren gesproken. Heel interessant was bestudering van het exacte moment waarop de kranen en het brugdeel neervielen. Wie doet wat? Wie rent weg? Wie blijft staan? Op de pontons bleven sommige medewerkers schijnbaar gewoon staan kijken. Het gaat ook razendsnel allemaal. Op de kade zag je mensen wegrennen. Toen het meeste al was gebeurd, zag je een medewerker van een ponton een trapje oprennen een bestuurscabine in alsof hij daar veilig zou zijn voor het onverwachte. Je doet wat je doet op zo’n moment. Het is heel intuïtief, dierlijk gedrag. Razend interessant. Fragmenten om beeldje voor beeldje terug te kijken. Je zou met die mensen willen spreken: wat ging er door je heen; waarom deed je wat je deed?

Die twee medewerkers die schijnbaar onbeschermd bleven kijken als aan de grond genageld op hun ponton. Evengoed hadden zij ervan afgeworpen kunnen worden door de deining, dus zij hadden veiligheid kunnen zoeken zoals die andere collega deed in die bestuurscabine toen het allemaal al achter de rug leek. Maar zij bleven staan –  zo goed en zo kwaad als dat ging – om redenen die zij zelf niet zullen kunnen terughalen. In alle mogelijke veiligheidstrainingen was dit niet naar voren gekomen: wat doe je als twee hijskranen en een brugdeel op een onogelijk stadscentrum vallen? Terwijl op de kade nog steeds mensen wegrenden, waren zij de eersten die naar de omgevallen kranen gingen.

Waarom?

Ja dat was wel duidelijk. Hun collega zat in de cabine van een van de kranen die net was omgevallen. Hun eerste impuls was niet de zorg om bewoners die eventueel onder het puin van panden aan de kade zouden kunnen liggen. Maar hun eigen collega. Zij hadden misschien zelf in die cabine kunnen zitten.

Conclusie van een mislukte ramp in Alphen: waar een hond sterft, drijft dierlijk gedrag ons tot voortleven.

Mensen

About the author

Floris Bijlsma (1973). Jarenlang werkzaam op diverse afdelingen in de klinische psychiatrie. Daarnaast actief als freelance journalist. Voorheen redacteur van India Nu, het enige Nederlandstalige tijdschrift over India. Publicaties: Hub'dulü, verwarring en verwondering in Azië (2003); Iedereen heeft wel wat (2010); Impact van suïcide op GGz-medewerkers (2012); In de psychiatrische kliniek, anekdotes uit de GGz (2013); India Nu, artikelen 2000-2015, Landelijke India Werkgroep (2016); Made in... De Bilt, artikelen voor de Biltse krant De Vierklank 2013-2014 (2016).
nog geen reacties op “GEEN HOND THUIS IN ALPHEN”

reageer